Reisverslag Angola 27 december 2017 – 10  januari 2018.

 

We begonnen de reis goed met autopech. Na een half uur kon de reis echt beginnen! Alle koffers zijn ingeladen en rijden maar. Lang moesten we wachten op Schiphol. Om 18:50 zouden we gaan inchecken, en dan 19;15 vliegen. Maar ook dit keer werkte Schiphol niet met ons mee, en hadden we een uur vertraging. Als dat nou maar goed ging met de overstap in Parijs..

 

Aangekomen in Angola hadden we weer een probleempje. Een groot probleem. Nadat we een uur op het busje hadden gewacht van de chauffeur; kwam hij aanrijden met één 9 persoons busje.. En we waren al met 10 personen.. Waarbij ook nog eens 24 koffers mee moesten.. 16 van 23 kilo en 8 van 10 kilo. Na veel proppen konden we met zijn allen het busje in. Daar gingen we dan met de koffers in de nek, en opgepropt met iedereen. Welkom in Angola.

 

De eerste rit was naar de oma van Alice, dit is een meisje dat afgelopen jaar overleden is aan TBC. Haar oma was niet thuis, dus besloten we naar een marktje te gaan. Wat was het druk daar. Overal werd wel iets gemaakt. Van vis en kip, tot schoenen, kleren. Iedereen keek naar ons. We waren een echte bezienswaardigheid voor ze, omdat ze nog nooit een ‘blanka’ hebben gezien.

Later op de dag zijn we naar de kerk geweest, waar we mensen/predikanten hebben ontmoet die ons vertelden wat we konden betekenen voor gezinnen die het moeilijk hebben. Dit is één van de doelen van Stichting Handen Samen voor Angola. Anderen helpen die het nodig hebben.

Wat we deden was erg mooi, maar wat ik nog mooier vond, was de vrouw die daar lag. Er lag een vrouw onder een kleed hard schreeuwend te bidden. Nadat ze klaar was met bidden ging ze zingen. “Jesu.. Halleluja”. Dit was het enige wat ik kon opmaken uit het gezang. Toen ging ze weer bidden en was ze klaar. Voordat ik het wist, was ze opgestaan en liep ze weg. Mijn aandacht was vooral hierop gevestigd.

 

Dag 2;

 

Vandaag gingen we naar het weeshuis. Hier had ik erg zin in. In het weeshuis ontmoeten we ongeveer 60 kinderen die worden verzorgd door 1 moeder; moeder Madeleine.

Vorig jaar zijn Gerrit, Teresa en Evelien hier ook geweest, dat zorgde ervoor dat zij een stichting hebben opgezet om deze kinderen te helpen.

In een jaar tijd is veel veranderd. Zo zijn er kamers gekomen waar de kinderen kunnen slapen, dit was er nog niet. Wij hebben aan alle kinderen tassen gegeven waarin verschillende dingen zaten. Nadat we dat gedaan hebben zijn we met de kinderen wezen spelen. Voetballen, dansen, tellen, Anne-Maria koekoek, en nog veel meer. Wij hopen nog een keer terug te komen in het weeshuis.

 

De dag wordt vervolgt met een bezoek aan het oude huis van Teresa. De straat waar Teresa is opgegroeid is erg smal en vies. De mensen die daar nu wonen delen de toiletten (nou ja.. gaten..) en de douches met elkaar. Afschuwelijk wanneer je dit ziet, maar je groeit ermee op.

Daarna zijn we nog bij de Angolese ‘Post’ geweest waar we een drankje hebben genomen met Teresa’s oude bekende vriendinnen.

 

Dag 3;

 

De dag begon met een emmertje water over je heen te gooien; dit was de douche. Zoals gewoonlijk kwam de chauffeur te laat. Zo gaat dat in Afrika. Je bent nooit op tijd. We hadden een afspraak met de kerk gemaakt voor die dag. Half 11 zouden we bij de kerk zijn. Je komt vaak voor onverwachte momneten te staan, nu dus ook. We gingen namelijk eerst boodschappen doen. Nou ja… Boodschappen? Boodschappen doe je iets korter dan 2 uur toch? Maar ja, het maakt niet uit, te laat waren we toch al. Half 2 kwamen we aan bij de kerk. Met luid gezang en geklap werden we ontvangen. Na een paar liederen gezongen te hebben in het Portugees gingen we weer op pad. We gingen op pad met de “ouderlingen”. Ze brachten ons naar de gezinnen die het moeilijk hebben. Bij elk gezin hebben we de handen gevouwen en gebeden. We kwamen aan bij iemand die doof is, blind is, verlamd is.. En ga zo maar door.. Het was mooi om te zien dat deze mensen nog kunnen lachen, in welke omstandigheden ze ook zitten. Iets waar wij van kunnen leren, toch?

 

Dag 4; 

 

Vandaag werd Ben-Jan al vroeg wakker gemaakt door de buurjongen; Ari. Ben-Jan moest mee voetballen. Hals over kop ging Ben-Jan mee om te voetballen. Toen hij aankwam zag hij spelende mensen voetballen op het zand. Zij speelden een partij van 9 tegen 9 met 2 goaltjes van 1 meter en 50 cm hoog. Hij mocht meedoen in het rode team. Natuurlijk was de aandacht vooral op hem gevestigd. Een ‘blanka’ dat ook nog eens mee doet met voetbal! “Het was een mooie ervaring om mee te mogen doen met de Angolese jongens”.

 

Na de voetbalwedstrijd gingen we boodschappen doen voor oudejaars avond, dit ging wat sneller dan gister.

 

Hierna zijn we naar het dorpje geweest van Manu Pedro; de chauffeur. Hier gingen we kijken hoe hij woont. Hij woont in een ruimte van 2 bij 3 meter, met 2 kinderen en een vrouw. Verschrikkelijk om dit te zien. Daarna zijn we de wijk ingegaan die we snoep, tasjes en kleren gaven. Wat is die wijk arm zeg! Volgende week zullen we hier weer heengaan met meer spullen. Zo’n erge armoede zul je zelden tegen komen, verschrikkelijk! Ik ben enorm blij dat ik deze kinderen heb mogen helpen!

 

‘S Avonds was oudejaars avond. We hebben dit gevierd met de hele familie bij Rosa. Voor twaalven hebben we nog met zijn allen gedanst, maar toen het precies 00:00 was, moest er eerst gedankt worden. Na het danken hebben we romeinse kaarsen afgestoken, die we eerder in de middag gehaald hebben. De sterretjes vielen ook zeer goed in de smaak!

 

Dag 5;

 

Het nieuw jaar zijn we goed begonnen door gezinnen van de kerk pakketten te geven. Onderweg ernaar toe kwamen we op straat gewoon een lijk tegen..Iemand was net verongelukt. Heftig om te zien.. Je komt van alles tegen in Angola. Elke dag maakt indruk op je.

 

‘S middags wilden de ‘ouderlingen’ de boulevard laten zien aan ons. Dit was in de ‘rijkste’ gedeelte van Angola. Nou ja.. Heel rijk vond ik het ook weer niet. Hiervoor kom ik niet in Angola. De avond werd afgesloten met een Hollandse avond. Zakka, zakka blijft populair!

 

Dag 6;

Vandaag hebben we niks gepland, omdat de chauffeur naar de garage moest. De remmen werkte niet goed. Nee, vind je het gek met alle bulten en gaten in de weg.

Maar oké, de bedoeling was om uit te slapen, maar dit lukte wederom niet vanwege de hitte. Na een aantal spelletjes te hebben gedaan, gingen we in de straten en wijken lopen. We bezochten nog enkele gezinnen in de buurt en gaven hen voedselpakketten waar ze erg blij mee waren.  Onderweg wisten we nog een ‘terrasje’ te pakken. Niet de schoonste terrasje, maar het was wel erg gezellig.

Om 17:00 gingen we weer voetballen. Lekker in 40 graden, maar er werd leuk en fanatiek gevoetbald.

Inmiddels is het al de 3e dag dat de familie blijft slapen, oftewel er slapen meer dan 40 mensen in het huis.. met alle 21 kinderen hebben we in de avond spelletjes gedaan zoals; hinkelen, handjeklap en Anne-Maria koekoek.

 

Dag 7;

 

We wilden vandaag een lekker stranddagje doen. Nou ja, lekker..? Niemand kon zwemmen van de Afrikanen, dus het was een hele verantwoordelijkheid. Maar ja, voordat we naar het strand toe kunnen, hebben we wel een chauffeur nodig.. Hij was weer te laat. Met 28 personen, volwassenen en kinderen, zijn we het busje ingestapt. Iedereen had tenminste 1 kind op schoot. Toen we aankwamen op het strand moesten we eerst met de boot naar de overkant. Aangezien niemand kon zwemmen vonden de Afrikanen het ook wel spannend. Dit merkte we wel toen er in de bus volop gebeden en gezongen moest worden. Nadat we gestrand waren moest er natuurlijk ook gedankt worden dat we veilig waren aangekomen.

We hebben een aantal kinderen proberen te laten zwemmen, maar dit was nog niet zo eenvoudig. Het bruin worden ging ons gemakkelijk af. In de schaduw kon je je nog verbranden.

Ook op het strand moest er gegeten worden. Potten met rijst, bonen, kip & patat gingen er mee. Dit moest dus ook mee in de auto..

 

Dag 8;

 

Vandaag was ik ziek. Ik had koorts. Omdat ik niet fit was ging ik ook niet mee. Ik kan nu zeggen dat het lastig is als je ziek bent hier. Het is warm. Je ligt maar onder golfplaten. Hele tijd hoor je het piepen van de waaier. Zonder waaier is het nog warmer. Je hebt geen fatsoenlijk eten. Je ligt daar maar met veren in je rug van het bed. Niks kun je doen. Normaal zou je thuis gelijk een filmpje pakken of iets, maar hier kan dat niet. Slapen moet je.

 

Zoals ik al zei ging ik vandaag niet mee; Ben-Jan zal de dag met je delen.

 

‘Vandaag speelde onze chauffeur de hoofdrol. Eerder zijn we in zijn wijk geweest. Je zegt vaak het kan niet erger maar dit is wel echt de bom. We zijn eerst boodschappen wezen doen bij de groothandel, terwijl we dat deden had de chauffeur een lijstje gemaakt van de armste mensen in de wijk. Bij die mensen zijn we een pakket wezen brengen dat we vanmorgen hadden gekocht. We kwamen bij een man dat trombose had en niet/nauwelijks meer kon lopen. Een vrouw dat een ongeluk had en niet meer van de stoel afkwam. Een andere man had ook een ongeluk gehad en is psychisch in de waren heeft door de ongeluk 1 verlamd been, vreselijk allemaal!

En dan te bedenken dat ze allemaal onder golfplaten leven. En toen kwam het… we liepen naar een gezin dat bestond uit 6 kinderen waarvan 1 kind gehandicapt was. Het meisje dat gehandicapt was kon alleen maar begeleidend lopen en kon aan 1 hand helemaal niks. Het meisje straalde toen ze ons zag. Ik dacht bij mezelf hoe kan je lachen als je elke dag zo moet leven?! Haar vader kwam net van zijn werk en had 1 zoon op pad gestuurd om eten te kopen. En toen hoorden we dat zijn vrouw een tijdje geleden een ongeluk heeft gehad en dat ze dat niet overleefde. Daar sta je dan als vader met 6 kinderen en een huis waar je amper in kunt leven, vreselijk!! Dit was voor mij de bijzonderste ontmoeting dat ik ooit heb meegemaakt in mijn leven. Dit was gelijk het laatste dat we eten en kleding brachten voor vandaag. Een dag om nooit te vergeten’

 

Dag 9;

 

We gingen opnieuw naar het weeshuis. Eerst deden we boodschappen. Mango’s, bananen, rijst, meel, zout en nog veel meer. Ook hebben we voor de kinderen snoep en chips gehaald. Nog nooit hebben ze dat gehad. Toen we bij het weeshuis aankwamen gingen we de snoep uitdelen. We gaven ze lolly’s. Omdat de kinderen nog nooit een lolly hebben gehad, beten ze erop. Ze wisten niet dat je er op moest zuigen.

De kinderen van groep 7 en 8 hebben een tekening gemaakt voor de kinderen uit het weeshuis. Ze moesten dus ook wat terug doen (vonden ze).

Stoelen werden verschoven, tafels. En toen stond alles op een rijtje. De kinderen namen plaats. Een kleurplaat op tafel en potloden. De kinderen gingen kleuren voor de kinderen in Nederland.

Toen ze klaar waren werd alles bij Evelien ingeleverd. Zij moest alles geven aan groep 7 en 8.

 

S’Avonds gingen we spelletjes doen met de familie. Uno en padvinderen lukt al aardig in het Afrikaans..

 

Dag 10;

Daar zaten we weer. In het overvolle busje van Man Pedro. We gingen naar het strand. Dit keer gingen we naar een andere strand waarbij je niet moest varen. Eenmaal aangekomen op het strand kochten we strandballen. Hier speelden we de hele middag mee. Nee, niet alleen wij speelden ermee, maar ook de andere mensen van het strand.

Begin van de middag kwam nog een familie het strand oplopen. We hadden met ze afgesproken op het strand. Zij komen ook niet met lege handen aan, dus moest er nog meer gegeten worden.

Naast ons, waar wij lagen en aten, was muziek. Een dikke party was op het strand. Alleen maar gezelligheid. Het lachen van  mensen tot jongelui die aan het voetballen waren.

 

Ik denk dat we rond 9 uur thuis waren. We hadden al gegeten dus eten deden we niet meer. Dachten we.. Er werd weer eten gekookt. Niet een klein beetje, maar gewoon een hele maaltijd.

Met de hele familie gingen we gezamenlijk eten.

 

Dag 11;

 

Omdat ik nog steeds niet erg fit was ging ik niet mee naar de kerk. Hans en Ben-Jan gingen wel.

 

Toen ze weer terug waren van het ‘kerken’ vertelden ze dat het een hele grote kerk was. Rijen dik stond het voor de kerk. Omdat wij Nederlanders waren werden wij meegenomen. Er werd een plek aangewezen. Voor in mochten ze, maar dat wouden ze niet. Later zaten ze toch voorin. Grote camera’s waren op ze gericht, dit was hun ‘Nederland zingt’. Op de tv en buiten werd het uitgezonden.

 

Dag 12;

 

Vandaag gingen we een “toeristische” uitstapje maken. We gingen met de bus naar een maanlandschap. Het woord zegt het al. Maanlandschap. Het leek net of je op de maan was.

Daarna gingen we naar een brug, maar niet zomaar een brug. Bij deze brug waren apen. Zwarte en bruine apen. Ze liepen in het woud. Soms ook wel over de weg. Ook gingen we even bij de rivier kijken.

 

Daarna gingen we naar de uitmonding van de rivier. Hier was een prachtig strand en een restaurant. Een restaurant op een afgelegen plek.. Goeie plek!

We liepen terug langs het water. Maarr.. We mochten niet te dicht langs het water komen, want er zaten “crokodiloes” in het water.. Onzin natuurlijk. Ze wisten niet eens hoe een krokodil er uit zag.. Laat staan dat ze het weten..

 

Op de terugweg naar Rosa kwamen we nog een arm dorpje tegen. Hier zijn we uiteraard gestopt, en snoep uitgedeeld. We kochten zelfgemaakte speelgoed van ze.

 

Dag 13;

 

In de verte zagen we haar stralende lach. We waren weer naar het dorpje van Man Pedro gegaan. Omdat ik ziek was de vorige keer gingen we er weer naar toe. Ik wou afscheid nemen van het gehandicapte meisje. We hadden beloofd om haar een pop te geven, dat wou ze zo graag. Het is niet alleen bij de pop gebleven. Auto’s, pennen, potloden een bal.

Een voor een kwam de familie bij Rosa. Iedereen die we hadden ontmoet kwam er. Ze moesten ons uitzwaaien. Kussen en gedag zeggen. Het was best zwaar om afscheid te nemen. Maar voordat we gingen moest er gedankt worden voor ons.

 

We kwamen aan bij het vliegveld. Natuurlijk werd er weer eten mee genomen. Dit keer was het een overheerlijke cake. Ook ging de soort van koelbox mee met drinken.

 

Toen was het echt tijd. Tijd om te gaan. Tijd om in te checken. Tijd om gedag te zeggen. Ik keek nog een keer om.. Dit was het dan.. Bye Angola, ik hoop je snel weer te zien. Toen stapte ik in het vliegtuig..

 

Angola: ik mis je! Je liefde, warmte en de moed ondanks al het leed!

 

 

%d bloggers liken dit: