Reisverslag 2019

Geschreven door Aniek Smit


Vrijdag 27 december
“Aangekomen op Schiphol in Luanda”

Eind van de ochtend zijn we aangekomen bij huizes Rosa. Na veel geknuffeld en gegroet te hebben mochten we de bouw van de winkel bekijken. De winkel is al op de goede weg, maar het is nog niet echt wat we voor ogen hebben.  

In de middag gingen de “volwassen”, waaronder ik, spullen halen voor de winkel, cement etc. Hier deden we een kleine 4 uur over.

De hobbelige wegen komen me weer bekend voor. Stof, afval en grote gaten maken rijden lastig. We zien kinderen die rondspeuren in het afval. We halen onze spullen zoveel mogelijk op de markt bij de mensen. Zo help je de bevolking. We zijn moe van de reis, maar tegelijkertijd vol energie om weer aan de slag te gaan. We zijn er klaar voor!

Zaterdag 29 december

Vandaag gingen we in groepjes nog meer spullen halen voor de winkel. Ijzer, hout en tegels. Alles voor de winkel, dat hij maar zo snel mogelijk klaar is!

Daarna hadden we een afspraak staan bij de kerk waar we “Obrigado Senjor Halleluja” mochten zingen. We mochten het lied ook in het Nederlands aan hun leren. “Dankuwel Herr Jesu Halleluja”.
Aan het einde van de dienst mochten we met de ouderlingen praten. Welke gezinnen hadden ons hulp het meeste nodig. Wat konden we het beste geven aan de gezinnen.

Toen we thuis kwamen zaten er een bult kinderen al op ons te wachten. Spelen en knuffelen gingen we. Bij het spelen gingen we woordjes aan elkaar leren. Toen ik mijn haar los gooide, was het weer feest. Na veel gepluk en getrek is mijn haar weer zo vettig als patat. Thanks!! Oftewel obrigado!!

zondag 30 december.

Na de kerkdienst waarbij we onder de golfplaten hebben gezongen gingen we naar het strand. Op het strand hadden we eten en in het bijzonder pepermuntjes. Een jongen kwam naar ons toe en vroeg hierom. Hij at dit en deed voor de grap dat hij dood ging omdat hij dacht drugs was. Na veel gelachen kreeg hij meer eten en vertelde zijn verhaal. Hij heette Alfaro en is 12 jaar. Hij leeft op straat. Hij kreeg al een paar dagen onderdak bij een verslaafde man, dis eigenlijk ook niet voor hem kon zorgen. Evelien, Theresa en Gerrit zijn bij zijn “huis” geweest. Verschrikkelijk hoe klein.. Nog geen eens 3 meter. Op de grond lag een rugtasje van Alfaro, hij zou morgen opzoek gaan naar een weeshuis. Dat rugtasje was alles wat Alfaro had. Een dikke meiden winterjas, een gescheurd shirt en een broek. Een man had, een dag voordat wij Alfaro hadden gezien, met Alfaro gebeden. “Er zouden engelen op je pad komen die je gaan helpen”. Na dit gehoord te hebben heeft het ons erg geraakt.
Na gebeden te hebben gingen zij weer terug naar het strand en brachten we hem bij Rosa. Hier kon hij een nacht slapen en morgen zouden we hem brengen naar een weeshuis.

Na veel spelletjes te hebben gespeeld en vals gespeeld met Uno gingen we uiteindelijk slapen na een bijzondere dag.

maandag 31 december.

Eén voor één kwamen de spelers aan. Twee teams van 13. Op een rijtje gingen ze klaar staan en Ben-Jan mocht ze een tenue geven. Eén team van Vitesse en één team van V.V Oene. Nadat we alles uitgedeeld hadden gingen ze een officiële wedstrijd voor ons spelen. Met een scheids en echte grensrechters.

dinsdag 1 januari.

In de middag gingen we Alfaro brengen naar een weeshuis. Maar voordat hij weggaat hebben we een goed gevuld VV Oene tas gegeven met kleren, shampoo, schoolspullen etc. Na nog een Bijbel te hebben gegeven was het echt tijd om hem weg te brengen.
We zijn bij een weeshuis geweest, maar voordat Alfaro hier een plek kreeg moesten we met de beheerder van het huis praten. Na een klein uurtje zijn we naar buiten getrapt en geloofden ze Alfaro’s verhaal niet. Conclusie: Alfaro was niet welkom hier. Toen we bij de auto aankwamen en we hier over gingen napraten kwam de aap uit de mouw. Alfaro vertelde dat hij afgelopen zaterdag uit een tehuis is weggelopen. Hij wou vrij zijn en niet telkens achter de muren leven. Inmiddels waren we al bij hoofdstuk 31 van Alfaro beland en kon dit er ook wel bij. Na weer een uurtje te rijden hebben we zijn ‘oude’ tehuis gevonden. De beheerders waren blij dat we hem kwamen terug brengen. Ook hier kwamen we er achter en hoorden we dat dit niet zomaar een tehuis is, maar dat dit een tehuis voor verslaafden is. Alfaro is verslaafd aan benzine en alles wat hij op kan snuiven.
Na afscheid van hem te hebben genomen mochten we met een gevuld hart weer naar huis.

 Na een misverstand zijn we smiddags pas op pad gegaan. We mochten het dorpje van Manu Pedro weer bezoeken. Een arm dorpje met allemaal sloppenhuizen. We bezochten een paar hele arme gezinnen. Bij die familie is iets erg gebeurd, van het overlijden van je vrouw waarbij je nog eens 6 kinderen (met één ervan gehandicapt) moet voeden, tot een doof of verlamd persoon. We hebben pakketten aan ze gegeven waar o.a. rijst, bonen en meel in zit. Eén man vertelde aan het eind van de middag toen we bij hem waren dat hij nog niet eens gegeten had. En dat op Nieuwjaarsdag, waarbij wij omgaan in de oliebollen en de druk voelen om er nog 1 op te eten. Hij was ontzettend blij, hoe kun je ook anders, om ons te zien met voedselpakketten.

Nadat we bij een andere gezin aankwamen vertelde een blinde man ons iets. “Je kan wel de hele tijd aankomen met bananen, maar daardoor zorg ik zelf niet voor mijn eten. Als je echt iets wilt doen geef me dan een boom, waarbij ik zelf zorg voor eten”. We vroegen dus wat we voor hem konden doen. We geven hem samen met nog 2 andere gezinnen een kettingzaag. De kettingzaag verhuren zij en onderling verdelen ze het geld. Volgende week komen we hier terug met een kettingzaag.

Nadat we klaar waren bij de gezinnen hebben we in het dorpje chips uitgedeeld aan de kinderen. Het werden steeds meer kinderen, alsof ze uit het niets te voorschijn kwamen. Plop, plop. Poef, poef.
Na veel uitgedeeld te hebben gingen we op weg naar huis.

 woensdag 2 januari.

Dit wordt mijn dag! Hoe dan ook. Ik ga Helena zien en weer omarmen. Vorig jaar speelden we samen en zat ze telkens bij me. En nu gaan we weer naar het weeshuis. Wat heb ik hier zin in!!

In de ochtend werd ik al vroeg wakker. We gingen naar het weeshuis, en wat was ik blij. Eerst spullen halen voor het weeshuis en dan.. Rijden maar!

Nog één bochtje en we waren er. De chauffeur moest zo nodig het busje achteruit in de straat rijden, maar schiet opp!! Ik wil Helena zien!

We kwamen binnen en ik keek in het rond. En toen was ze daar. Rennend kwam ze op me af en vloog in mijn armen. Helena, mijn vriendin, wat ben jij lief!

We mochten in een lokaaltje kijken waar alles is opgeknapt. Puzzels, spelletjes en zelfs een certificaat.

Mama Madaleine staat geregistreerd als weeshuis. Ze was trots op haar werk, wat een sterke vrouw!

Nadat we stickers, tasjes, eten en drinken mochten uitdelen gingen we naar buiten. Helena zat de hele tijd bij me.

Toen ik mijn mobiel tevoorschijn haalde was het feest. Alle kinderen vlogen op me af voor een selfie. Mijn mobiel was ietsjes belangrijker. Nadat we tig selfies hadden gemaakt kwam onze haar in het beeld. Eerst bij Hans moest iedereen voelen, hoe zacht en donzig dat voelt.

Het was tijd om weer op te stappen richting huis. Knuffels van hier tot Tokio. Mijn Helena, ik ga je zeker missen!

Volgende week komen we terug voor een waterpomp.

dag verslag van vrijdag 4 januari.

We waren vroeg wakker om de voedselpakketten te maken voor de gezinnen die we zouden bezoeken, en voor de kinderen hebben we tasjes met schoolspullen gemaakt. Samen met de ouderlingen hebben we rond de 12 gezinnen bezocht.

Gezinnen zonder vader, verlamd, doof of verwondingen. Één van de gezinnen wil ik hieronder toelichten.
Vorig jaar bezochten we Namby Madaleine. Dit jaar deden we dat weer. Deze vrouw is door een hersenbloeding verlamd en bijna blind. Vorige maand is plotseling haar zoon overleden. Wat een verdriet heeft zij en zo’n sterke vrouw! We hielden elkaar vast en gingen met elkaar bidden. Ze was zo dankbaar voor aanwezigheid en onze hulp.
Stilletjes gingen we weer verder. Zo heeft ieder gezin zijn eigen leed.

dag verslag van zaterdag 5 januari.

In de middag zijn we naar het bejaardentehuis gegaan. Hier gingen we kijken hoe de bejaarden daar wonen. We konden er helaas niet zo lang blijven, omdat we geen afspraak gemaakt hadden. Maar we hebben genoeg gezien. De oude mensjes die op de grond zitten te eten, maar toch zo blij zwaaien naar ons. De bejaarden zonder incontinentie materiaal en weinig middelen. We mochten daar ook kleding uitdelen, wat waren ze hier blij mee.

Daarna mochten we Alfaro weer bezoeken in het weeshuis. Hier mochten we zakken met meel, bonen, rijst etc geven.

dag verslag van zondag 6 januari

In de ochtend werden we opgehaald door de buurjongen. Hij wist een paar adresjes die echt hulp nodig hadden van ons. De adressen waren in de buurt van Rosa s woonwijk. Alle mensen die we bezochten leven daar zo arm. Onder golfplaten. Met amper een wc. Je kan het je niet voorstellen hoe arm. Maar zo dankbaar dat wij aan hun dachten en naar ze toe kwamen.
Ook hier geldt voor hun, als de buren geen eten hebben dan krijgen zij dat van ons, ook al is dat mijn laatste geld, maar morgen kan ik in zo’n situatie zitten.
Bijzonder om te zien hoe blij ze met je zijn en hoe gastvrij. Niet alleen de ouderen kregen pakketten, voor de kinderen waren weer gevulde tasjes die we hadden meegenomen. Delen maakt rijk!!

Dag verslag van maandag 7 januari.
De laatste dag, alle puntjes op de i zetten. We gingen eerst een waterpomp wegbrengen bij het weeshuis van mama Magdalena. Bij aankomst klemde Helena al aan me vast. De hele tijd was ze bij me. Ik heb niks meegekregen van de waterpomp, want ik was alleen maar met Helena bezig. Nadat we nog Ehbo- koffers aan Madalena schonken was het tijd om afscheid te nemen.

Zoals beloofd gingen we de kettingzaag naar het dorpje van Manupedro brengen. Met de drie gezinnen hebben we afgesproken. Voordat zij er allemaal waren, was het hele dorpje al ontploft. Alle kinderen stonden nieuwsgierig om ons heen.
Na een lang Angolese uitleg gesprek over de kettingzaag mochten de gezinnen het contract tekenen. Dat de kettingzaag in bruikleen van de stichting is en het onderhoud er van staat er in. Na nog gedankt te hebben mochten we met zijn allen weer ‘Obrigado’ zingen. Het was een mooi gezicht om dit met iedereen te zingen in zo’n dorp inclusief de kinderen.

Nachtverslag dinsdag 8 januari.
Voor mij en nog een paar was het een nachtje doorhalen. Slapen in het vliegtuig was mijn doel. En dat is wel behaald kun je wel zeggen!!
Na vele kusjes mochten we opnieuw afscheid nemen van een bijzondere, indrukwekkende reis!

Bedankt voor het lezen!

%d bloggers liken dit: