Wethouder Heeringstraat 14 0578-620399

Bezoek Angola zomer 2018

Afgelopen juli hebben wij voor de 2e maal dit jaar een reis gemaakt naar Angola. Het weerzien van niet alleen de familie, maar ook de diverse mensen die wij vanuit de stichting helpen en ondersteunen was wederom bijzonder hartelijk en hartverwarmend. Graag willen wij jullie meer vertellen over onze ervaringen tijdens deze reis en de voortgang van de activiteiten van de stichting Handen samen voor Angola.

Uiteraard hebben wij meteen de dag na aankomst het weeshuis bezocht  Het enthousiasme van de kinderen, toen ze ons  zagen aankomen rijden, was geweldig. Elk kind wil je aanraken en knuffelen en het was weer een kluwen van kinderen om ons heen.  Na dit hartelijke welkom hebben wij de kinderen het presentje, wat de kinderen van onze kerk hebben gemaakt overhandigd en zij waren dolgelukkig met het cadeautje (zie foto’s op onze website). Verder hebben wij van elk kind een soort paspoort gemaakt. Op dit paspoort staan de algemene gegevens van het kind (naam, leeftijd enz…) en staat ook een foto van het  kind. Met dit paspoort kunnen wij elk individueel kind in de toekomst nog beter helpen door gerichte pakketten met spullen per kind te maken en uit te delen. Natuurlijk hebben wij ook deze keer weer een flinke hoeveelheid kleding, spullen en voedsel achtergelaten.  

De volgende dagen hebben wij de gezinnen bezocht, welke wij ondersteunen in het dorp van Manu Pedro. Als eerste uiteraard Adelina, het gehandicapte meisje wiens moeder vorig jaar verongelukte, ook dit weerzien was hartverwarmend! Ze wilde ons niet loslaten en we hebben 2 uur hand in hand gelopen door het dorp. Net als van de kinderen in het weeshuis hebben wij ook paspoorten gemaakt van de mensen in het dorp die wij ondersteunen, zodat wij in de toekomst ook deze mensen nog gerichter kunnen helpen en ondersteunen. Ook hebben wij nieuwe contacten gelegd met mensen die dringend behoefte aan hulp hebben. De verhalen van deze mensen kunt u terugvinden op de website.

Tijdens de reis hebben wij ook een aantal gesprekken gevoerd met de kerkenraad van de “oude” kerk van Teresa. De komende periode willen wij graag de samenwerking met de kerk  verder intensiveren. Vanuit de kerkenraad kwam ook de hulpvraag of wij hen willen ondersteunen in het opzetten van een “schooltje” voor analfabeten. Veel volwassen in de kerk kunnen niet lezen en schrijven. De bedoeling is, dat de kerk een ruimte ter beschikking stelt, mensen uitnodigt en leraren benaderd om les te gaan geven. Als stichting willen wij dit project voor  de komende 2 jaar financieel ondersteunen en lesmateriaal aanschaffen.

Tot slot hebben wij de eerste steen gelegd voor de bouw van een winkel/uitgiftepunt. De bedoeling is, dat in de toekomst de gezinnen en families welke wij ondersteunen, periodiek (bv maandelijks) in deze winkel hun spullen, voedsel en medicijnen kunnen komen ophalen. Daarnaast kunnen deze gezinnen bijvoorbeeld 1x per kwartaal een kledingpakket komen ophalen. Al met al was het wederom een drukke en enerverende reis.

 

Ook blijft er grote behoefte aan kleding, zowel volwassen, kinder- alsook kleding voor ouderen! Maar ook andere zaken als rugzakjes, verbandmiddelen, toiletartikelen blijven zeer welkomWe zijn daarnaast bezig met het opzetten van een werkgroep die ons gaat helpen bij het inzamelen van kleding, maar ook mee wil denken met activiteiten om dit mooie werk onder de aandacht te brengen van een breder publiek. Bent u geraakt door dit project en wilt u uw steentje op welke wijze ook bijdragen dan kunt u dit bij ons aangeven.

 

 

Reisverslag Angola December

Reisverslag Angola 27 december 2017 – 10  januari 2018.

 

We begonnen de reis goed met autopech. Na een half uur kon de reis echt beginnen! Alle koffers zijn ingeladen en rijden maar. Lang moesten we wachten op Schiphol. Om 18:50 zouden we gaan inchecken, en dan 19;15 vliegen. Maar ook dit keer werkte Schiphol niet met ons mee, en hadden we een uur vertraging. Als dat nou maar goed ging met de overstap in Parijs..

 

Aangekomen in Angola hadden we weer een probleempje. Een groot probleem. Nadat we een uur op het busje hadden gewacht van de chauffeur; kwam hij aanrijden met één 9 persoons busje.. En we waren al met 10 personen.. Waarbij ook nog eens 24 koffers mee moesten.. 16 van 23 kilo en 8 van 10 kilo. Na veel proppen konden we met zijn allen het busje in. Daar gingen we dan met de koffers in de nek, en opgepropt met iedereen. Welkom in Angola.

 

De eerste rit was naar de oma van Alice, dit is een meisje dat afgelopen jaar overleden is aan TBC. Haar oma was niet thuis, dus besloten we naar een marktje te gaan. Wat was het druk daar. Overal werd wel iets gemaakt. Van vis en kip, tot schoenen, kleren. Iedereen keek naar ons. We waren een echte bezienswaardigheid voor ze, omdat ze nog nooit een ‘blanka’ hebben gezien.

Later op de dag zijn we naar de kerk geweest, waar we mensen/predikanten hebben ontmoet die ons vertelden wat we konden betekenen voor gezinnen die het moeilijk hebben. Dit is één van de doelen van Stichting Handen Samen voor Angola. Anderen helpen die het nodig hebben.

Wat we deden was erg mooi, maar wat ik nog mooier vond, was de vrouw die daar lag. Er lag een vrouw onder een kleed hard schreeuwend te bidden. Nadat ze klaar was met bidden ging ze zingen. “Jesu.. Halleluja”. Dit was het enige wat ik kon opmaken uit het gezang. Toen ging ze weer bidden en was ze klaar. Voordat ik het wist, was ze opgestaan en liep ze weg. Mijn aandacht was vooral hierop gevestigd.

 

Dag 2;

 

Vandaag gingen we naar het weeshuis. Hier had ik erg zin in. In het weeshuis ontmoeten we ongeveer 60 kinderen die worden verzorgd door 1 moeder; moeder Madeleine.

Vorig jaar zijn Gerrit, Teresa en Evelien hier ook geweest, dat zorgde ervoor dat zij een stichting hebben opgezet om deze kinderen te helpen.

In een jaar tijd is veel veranderd. Zo zijn er kamers gekomen waar de kinderen kunnen slapen, dit was er nog niet. Wij hebben aan alle kinderen tassen gegeven waarin verschillende dingen zaten. Nadat we dat gedaan hebben zijn we met de kinderen wezen spelen. Voetballen, dansen, tellen, Anne-Maria koekoek, en nog veel meer. Wij hopen nog een keer terug te komen in het weeshuis.

 

De dag wordt vervolgt met een bezoek aan het oude huis van Teresa. De straat waar Teresa is opgegroeid is erg smal en vies. De mensen die daar nu wonen delen de toiletten (nou ja.. gaten..) en de douches met elkaar. Afschuwelijk wanneer je dit ziet, maar je groeit ermee op.

Daarna zijn we nog bij de Angolese ‘Post’ geweest waar we een drankje hebben genomen met Teresa’s oude bekende vriendinnen.

 

Dag 3;

 

De dag begon met een emmertje water over je heen te gooien; dit was de douche. Zoals gewoonlijk kwam de chauffeur te laat. Zo gaat dat in Afrika. Je bent nooit op tijd. We hadden een afspraak met de kerk gemaakt voor die dag. Half 11 zouden we bij de kerk zijn. Je komt vaak voor onverwachte momneten te staan, nu dus ook. We gingen namelijk eerst boodschappen doen. Nou ja… Boodschappen? Boodschappen doe je iets korter dan 2 uur toch? Maar ja, het maakt niet uit, te laat waren we toch al. Half 2 kwamen we aan bij de kerk. Met luid gezang en geklap werden we ontvangen. Na een paar liederen gezongen te hebben in het Portugees gingen we weer op pad. We gingen op pad met de “ouderlingen”. Ze brachten ons naar de gezinnen die het moeilijk hebben. Bij elk gezin hebben we de handen gevouwen en gebeden. We kwamen aan bij iemand die doof is, blind is, verlamd is.. En ga zo maar door.. Het was mooi om te zien dat deze mensen nog kunnen lachen, in welke omstandigheden ze ook zitten. Iets waar wij van kunnen leren, toch?

 

Dag 4; 

 

Vandaag werd Ben-Jan al vroeg wakker gemaakt door de buurjongen; Ari. Ben-Jan moest mee voetballen. Hals over kop ging Ben-Jan mee om te voetballen. Toen hij aankwam zag hij spelende mensen voetballen op het zand. Zij speelden een partij van 9 tegen 9 met 2 goaltjes van 1 meter en 50 cm hoog. Hij mocht meedoen in het rode team. Natuurlijk was de aandacht vooral op hem gevestigd. Een ‘blanka’ dat ook nog eens mee doet met voetbal! “Het was een mooie ervaring om mee te mogen doen met de Angolese jongens”.

 

Na de voetbalwedstrijd gingen we boodschappen doen voor oudejaars avond, dit ging wat sneller dan gister.

 

Hierna zijn we naar het dorpje geweest van Manu Pedro; de chauffeur. Hier gingen we kijken hoe hij woont. Hij woont in een ruimte van 2 bij 3 meter, met 2 kinderen en een vrouw. Verschrikkelijk om dit te zien. Daarna zijn we de wijk ingegaan die we snoep, tasjes en kleren gaven. Wat is die wijk arm zeg! Volgende week zullen we hier weer heengaan met meer spullen. Zo’n erge armoede zul je zelden tegen komen, verschrikkelijk! Ik ben enorm blij dat ik deze kinderen heb mogen helpen!

 

‘S Avonds was oudejaars avond. We hebben dit gevierd met de hele familie bij Rosa. Voor twaalven hebben we nog met zijn allen gedanst, maar toen het precies 00:00 was, moest er eerst gedankt worden. Na het danken hebben we romeinse kaarsen afgestoken, die we eerder in de middag gehaald hebben. De sterretjes vielen ook zeer goed in de smaak!

 

Dag 5;

 

Het nieuw jaar zijn we goed begonnen door gezinnen van de kerk pakketten te geven. Onderweg ernaar toe kwamen we op straat gewoon een lijk tegen..Iemand was net verongelukt. Heftig om te zien.. Je komt van alles tegen in Angola. Elke dag maakt indruk op je.

 

‘S middags wilden de ‘ouderlingen’ de boulevard laten zien aan ons. Dit was in de ‘rijkste’ gedeelte van Angola. Nou ja.. Heel rijk vond ik het ook weer niet. Hiervoor kom ik niet in Angola. De avond werd afgesloten met een Hollandse avond. Zakka, zakka blijft populair!

 

Dag 6;

Vandaag hebben we niks gepland, omdat de chauffeur naar de garage moest. De remmen werkte niet goed. Nee, vind je het gek met alle bulten en gaten in de weg.

Maar oké, de bedoeling was om uit te slapen, maar dit lukte wederom niet vanwege de hitte. Na een aantal spelletjes te hebben gedaan, gingen we in de straten en wijken lopen. We bezochten nog enkele gezinnen in de buurt en gaven hen voedselpakketten waar ze erg blij mee waren.  Onderweg wisten we nog een ‘terrasje’ te pakken. Niet de schoonste terrasje, maar het was wel erg gezellig.

Om 17:00 gingen we weer voetballen. Lekker in 40 graden, maar er werd leuk en fanatiek gevoetbald.

Inmiddels is het al de 3e dag dat de familie blijft slapen, oftewel er slapen meer dan 40 mensen in het huis.. met alle 21 kinderen hebben we in de avond spelletjes gedaan zoals; hinkelen, handjeklap en Anne-Maria koekoek.

 

Dag 7;

 

We wilden vandaag een lekker stranddagje doen. Nou ja, lekker..? Niemand kon zwemmen van de Afrikanen, dus het was een hele verantwoordelijkheid. Maar ja, voordat we naar het strand toe kunnen, hebben we wel een chauffeur nodig.. Hij was weer te laat. Met 28 personen, volwassenen en kinderen, zijn we het busje ingestapt. Iedereen had tenminste 1 kind op schoot. Toen we aankwamen op het strand moesten we eerst met de boot naar de overkant. Aangezien niemand kon zwemmen vonden de Afrikanen het ook wel spannend. Dit merkte we wel toen er in de bus volop gebeden en gezongen moest worden. Nadat we gestrand waren moest er natuurlijk ook gedankt worden dat we veilig waren aangekomen.

We hebben een aantal kinderen proberen te laten zwemmen, maar dit was nog niet zo eenvoudig. Het bruin worden ging ons gemakkelijk af. In de schaduw kon je je nog verbranden.

Ook op het strand moest er gegeten worden. Potten met rijst, bonen, kip & patat gingen er mee. Dit moest dus ook mee in de auto..

 

Dag 8;

 

Vandaag was ik ziek. Ik had koorts. Omdat ik niet fit was ging ik ook niet mee. Ik kan nu zeggen dat het lastig is als je ziek bent hier. Het is warm. Je ligt maar onder golfplaten. Hele tijd hoor je het piepen van de waaier. Zonder waaier is het nog warmer. Je hebt geen fatsoenlijk eten. Je ligt daar maar met veren in je rug van het bed. Niks kun je doen. Normaal zou je thuis gelijk een filmpje pakken of iets, maar hier kan dat niet. Slapen moet je.

 

Zoals ik al zei ging ik vandaag niet mee; Ben-Jan zal de dag met je delen.

 

‘Vandaag speelde onze chauffeur de hoofdrol. Eerder zijn we in zijn wijk geweest. Je zegt vaak het kan niet erger maar dit is wel echt de bom. We zijn eerst boodschappen wezen doen bij de groothandel, terwijl we dat deden had de chauffeur een lijstje gemaakt van de armste mensen in de wijk. Bij die mensen zijn we een pakket wezen brengen dat we vanmorgen hadden gekocht. We kwamen bij een man dat trombose had en niet/nauwelijks meer kon lopen. Een vrouw dat een ongeluk had en niet meer van de stoel afkwam. Een andere man had ook een ongeluk gehad en is psychisch in de waren heeft door de ongeluk 1 verlamd been, vreselijk allemaal!

En dan te bedenken dat ze allemaal onder golfplaten leven. En toen kwam het… we liepen naar een gezin dat bestond uit 6 kinderen waarvan 1 kind gehandicapt was. Het meisje dat gehandicapt was kon alleen maar begeleidend lopen en kon aan 1 hand helemaal niks. Het meisje straalde toen ze ons zag. Ik dacht bij mezelf hoe kan je lachen als je elke dag zo moet leven?! Haar vader kwam net van zijn werk en had 1 zoon op pad gestuurd om eten te kopen. En toen hoorden we dat zijn vrouw een tijdje geleden een ongeluk heeft gehad en dat ze dat niet overleefde. Daar sta je dan als vader met 6 kinderen en een huis waar je amper in kunt leven, vreselijk!! Dit was voor mij de bijzonderste ontmoeting dat ik ooit heb meegemaakt in mijn leven. Dit was gelijk het laatste dat we eten en kleding brachten voor vandaag. Een dag om nooit te vergeten’

 

Dag 9;

 

We gingen opnieuw naar het weeshuis. Eerst deden we boodschappen. Mango’s, bananen, rijst, meel, zout en nog veel meer. Ook hebben we voor de kinderen snoep en chips gehaald. Nog nooit hebben ze dat gehad. Toen we bij het weeshuis aankwamen gingen we de snoep uitdelen. We gaven ze lolly’s. Omdat de kinderen nog nooit een lolly hebben gehad, beten ze erop. Ze wisten niet dat je er op moest zuigen.

De kinderen van groep 7 en 8 hebben een tekening gemaakt voor de kinderen uit het weeshuis. Ze moesten dus ook wat terug doen (vonden ze).

Stoelen werden verschoven, tafels. En toen stond alles op een rijtje. De kinderen namen plaats. Een kleurplaat op tafel en potloden. De kinderen gingen kleuren voor de kinderen in Nederland.

Toen ze klaar waren werd alles bij Evelien ingeleverd. Zij moest alles geven aan groep 7 en 8.

 

S’Avonds gingen we spelletjes doen met de familie. Uno en padvinderen lukt al aardig in het Afrikaans..

 

Dag 10;

Daar zaten we weer. In het overvolle busje van Man Pedro. We gingen naar het strand. Dit keer gingen we naar een andere strand waarbij je niet moest varen. Eenmaal aangekomen op het strand kochten we strandballen. Hier speelden we de hele middag mee. Nee, niet alleen wij speelden ermee, maar ook de andere mensen van het strand.

Begin van de middag kwam nog een familie het strand oplopen. We hadden met ze afgesproken op het strand. Zij komen ook niet met lege handen aan, dus moest er nog meer gegeten worden.

Naast ons, waar wij lagen en aten, was muziek. Een dikke party was op het strand. Alleen maar gezelligheid. Het lachen van  mensen tot jongelui die aan het voetballen waren.

 

Ik denk dat we rond 9 uur thuis waren. We hadden al gegeten dus eten deden we niet meer. Dachten we.. Er werd weer eten gekookt. Niet een klein beetje, maar gewoon een hele maaltijd.

Met de hele familie gingen we gezamenlijk eten.

 

Dag 11;

 

Omdat ik nog steeds niet erg fit was ging ik niet mee naar de kerk. Hans en Ben-Jan gingen wel.

 

Toen ze weer terug waren van het ‘kerken’ vertelden ze dat het een hele grote kerk was. Rijen dik stond het voor de kerk. Omdat wij Nederlanders waren werden wij meegenomen. Er werd een plek aangewezen. Voor in mochten ze, maar dat wouden ze niet. Later zaten ze toch voorin. Grote camera’s waren op ze gericht, dit was hun ‘Nederland zingt’. Op de tv en buiten werd het uitgezonden.

 

Dag 12;

 

Vandaag gingen we een “toeristische” uitstapje maken. We gingen met de bus naar een maanlandschap. Het woord zegt het al. Maanlandschap. Het leek net of je op de maan was.

Daarna gingen we naar een brug, maar niet zomaar een brug. Bij deze brug waren apen. Zwarte en bruine apen. Ze liepen in het woud. Soms ook wel over de weg. Ook gingen we even bij de rivier kijken.

 

Daarna gingen we naar de uitmonding van de rivier. Hier was een prachtig strand en een restaurant. Een restaurant op een afgelegen plek.. Goeie plek!

We liepen terug langs het water. Maarr.. We mochten niet te dicht langs het water komen, want er zaten “crokodiloes” in het water.. Onzin natuurlijk. Ze wisten niet eens hoe een krokodil er uit zag.. Laat staan dat ze het weten..

 

Op de terugweg naar Rosa kwamen we nog een arm dorpje tegen. Hier zijn we uiteraard gestopt, en snoep uitgedeeld. We kochten zelfgemaakte speelgoed van ze.

 

Dag 13;

 

In de verte zagen we haar stralende lach. We waren weer naar het dorpje van Man Pedro gegaan. Omdat ik ziek was de vorige keer gingen we er weer naar toe. Ik wou afscheid nemen van het gehandicapte meisje. We hadden beloofd om haar een pop te geven, dat wou ze zo graag. Het is niet alleen bij de pop gebleven. Auto’s, pennen, potloden een bal.

Een voor een kwam de familie bij Rosa. Iedereen die we hadden ontmoet kwam er. Ze moesten ons uitzwaaien. Kussen en gedag zeggen. Het was best zwaar om afscheid te nemen. Maar voordat we gingen moest er gedankt worden voor ons.

 

We kwamen aan bij het vliegveld. Natuurlijk werd er weer eten mee genomen. Dit keer was het een overheerlijke cake. Ook ging de soort van koelbox mee met drinken.

 

Toen was het echt tijd. Tijd om te gaan. Tijd om in te checken. Tijd om gedag te zeggen. Ik keek nog een keer om.. Dit was het dan.. Bye Angola, ik hoop je snel weer te zien. Toen stapte ik in het vliegtuig..

 

Angola: ik mis je! Je liefde, warmte en de moed ondanks al het leed!

 

 

Alice

Alice

15 jaar mocht je worden…

Al jong verloor je je moeder. TBC werd haar fataal. Je leefde bij je oma die al eerder 3 kinderen naar het graf moest brengen. Wat was je dapper, maar zo broodmager toen we je mochten ontmoeten. We hielden elkaar vast. Ik voelde je broze botten en hoorde je benauwde hoest. De dag dat we elkaar voor het eerst zagen vergeet ik nooit weer. Ik heb mijn zonnebril opgehouden om mijn tranen te verbergen. Wat was je ziek. De TBC hield ook jou in haar greep. Niemand die je hielp. Die dag had je nog niets gegeten, zoals zovele dagen. Gewoon omdat het er niet was…

De straat voor je huis mocht je niet op. Verstoten door de buurt. Ach, ik begrijp ze ook wel. Hun leven bestaat ook uit de angst om het volgende slachtoffer te worden van deze verschrikkelijke ziekte.

Samen baden we. Je noemde ons papa en mama. Trots was je op je ‘nieuwe ouders’ uit Holland. Het gaf je weer rechten op de straat. Het ging beter. Dankzij vers voedsel en medicijnen die we konden geven via Rosa. Trouw zocht ze je op. We hielden contact.

Vijf maanden later kwam er een eind aan je leven. Malaria werd je fataal. Lieve dochter uit Angola, we zullen je nooit vergeten. We zullen voor je oma zorgen, dat beloven we…

 Tot ziens in de hemel!

 

Transport naar Angola

Inmiddels hebben we verschillende malen contact gehad met Angola.
Rosa is in het weeshuis geweest om voedsel te brengen en andere eerste levensbehoeften. Ook zorgt zij wekelijks dat er voldoende vers voedsel is bij Alice.
Goed om te horen dat het met Alice beter gaat. Er is nog een lange weg te gaan en we zijn blij dat we een sponsor voor haar hebben gevonden! Elke week eten en drinken en een mogelijkheid om komend jaar weer naar school te gaan. Wat voor ons zo vanzelfsprekend is…

Grote zorgen waren er om baby Whajamie. Dit meisje is achtergelaten bij oma omdat haar moeder in omstandigheden woont die te zwaar zijn voor dit meisje en haar iets oudere zusje.
Getroffen door malaria en ernstig ziek! De naam van de stichting deden we dagelijks eer aan: handen samen voor Angola en in het bijzonder voor dit kleine meisje. We zijn dankbaar dat we middelen konden achter laten voor dit soort onvoorziene omstandigheden.
Het is niet voor te stellen dat dit meisje dat dagelijks bij me in bed lag en graaide in mijn (voor hen!) zachte haren nu zo ernstig ziek werd. Ik wilde terug! Maar besefte dat ik hier evenveel kan doen als in Angola: handen samen! We waren blij en dankbaar dat we na een week goede berichten kregen. Het gaat weer beter!

Een transport staat klaar. Zakken vol kleding, maar ook ondergoed, toiletartikelen en zelfs een wasmachine gaan a.s. maandag op transport. Het is moeilijk om spullen te verzenden. De kosten zijn best hoog, maar meer dan waard! Deze eenvoudige middelen gaan naar gezinnen en naar het weeshuis Mama Madalena in Luanda. Zaken als ondergoed zijn onbetaalbaar voor deze mensen en toiletartikelen zijn niet eens verkrijgbaar (of nep en duur, gemaakt door chinezen)

Reisverslag Februari 2017

Reisverslag februari – maart 2017

24 februari
Welkom in Angola verschijnt er op mijn mobiel. Het gaat gebeuren. We (Mijn broer Gerrit en schoonzus Teresa) laten ons de komende 13 dagen onderdompelen in de Afrikaanse cultuur. Tijdens eerdere Afrikaanse reizen deed ik dat vanuit hotels. De komende periode mag ik bij de familie van mijn lieve schoonzus verblijven.
We gaan het beleven!

25 februari
Zal ik me nu wel of niet vandaag gaan douchen? Aarzelend kijk ik naar de teil met water. Water wat uit een ton komt. En dat komt weer uit een put… Volgens mij kan ik nog wel een dagje wachten. Ik heb droogshampoo en genoeg deo mee. Een beetje poedelen is genoeg. Je moet zuinig zijn op het water in Afrika, toch?

Warm is het trouwens wel. Pff, zelfs de Angolezen zie ik zweten. Maar onder de boom van Rosa, de zus van Teresa is het prima toeven voor ons. Wat een bijzonder plekje heeft ze. Met weinig middelen weet ze er iets van te maken. Grote beesten lopen er rond. Een soort hagedissen, maar dan anders. Minstens 25 cm groot. De (klein)kinderen van Rosa, samen met veel buurtkinderen, vermaken zich prima. Waarmee eigenlijk? Met niks. Met plastic, stukjes hout en stenen weten ze zich te vermaken. Junior, de 12 jarige zoon vertelt dat hij nog nooit een bal heeft gehad.
Ik denk aan thuis…. minstens 5 ballen in de schuur waar ik dagelijks over struikel…

26 februari
Vandaag gaan we naar de kerk. Deze begint om 10.00 uur. Nou ja, ongeveer… Dan hoeven we er nog niet te zijn want hij duurt wel tot 4 uur… En het maakt niet uit hoe laat je komt, hoelang je er bent en wanneer je gaat… Dat lijkt wel handig, maar het is ook wat onvoorspelbaar voor ons Hollanders. Want wat moeten we nu? Klaarmaken of nog niet? Manu Pedro, onze chauffeur zal ons komen ophalen. En dat gebeurt! Weliswaar is de taxibus al vol met familieleden als hij arriveert, maar voor ons wordt er plaatsgemaakt. Zo rond de klok van 12 uur zijn we bij een immense kerk. Hoewel we graag ons anoniem in een hoekje hadden gesetteld, is hiervan geen sprake. Vooraan op de galerij wordt een rij ontruimd en we mogen hierop plaatsnemen. We kijken onze ogen uit. Wat een massa donkere mensen met witte kleren aan… En het swingt en roept Amen alsof ze het voor het eerst horen. Eigenlijk heb ik het na een uurtje wel bekeken en gelukkig de familie ook. Door naar het strand!

27 februari
Wanneer ik Alice ontmoet kan ik met niet meer groothouden. Verborgen achter de zonnebril laat ik de tranen de vrije loop. Dit meisje van 15 jaar oud is misschien wel de reden van onze reis. We worden in haar leven gebracht. Zo ziek, zo zwak, zo hulpeloos. Geveld door TBC, zonder eten en drinken. Zo kansloos zonder hulp. God, wat ben ik dankbaar dat u me hier bracht! Alice heeft geen moeder meer, maar woont samen bij haar oma. Enkele vierkante meters zijn de plek waar ze doorbrengt. Verstoten vanwege haar ziekzijn. We beseffen dat haast geboden is en we besluiten om gelijk maatregelen te nemen. We mogen haar eten, fruit, groente en melk brengen. Met de belofte dat we deze week vaker terug zullen komen. Samen met haar vouwen we onze handen. De naam van onze stichting is geboren: handen samen voor Angola!

28 februari
Inmiddels hebben we een binnenlandse vlucht genomen naar Lubango. We gaan een paar dagen de toerist uithangen. Althans dat is de bedoeling. Maar ook hier worden we geconfronteerd met armoede. We zien hoe jongens zich douchen bij de waterval (en zich extra uitsloven als ze Blanka’s zien). En ik mag vrouwen helpen bij het doen van de was. Na enkele pogingen word ik vriendelijk bedankt en merk ik dat mijn was kunsten bij de rivier niet optimaal zijn. Diep respect voor vrouwen die dit dagelijks moeten doen, naast alle andere werkzaamheden.

1 maart
Vandaag reizen we door naar Namibe, een stadje aan de kust. We trekken door de Savanne van Angola en deze ‘snelweg’ kent vele hobbels en gaten. Af en toe een koe voor laten gaan.
Onderweg besluiten we de auto te parkeren bij een dorpje. Na afwachtende blikken van het hele dorp ontdooit de boel. Nou ja… het was al behoorlijk warm…
Ik mag helpen bij het bakken van een visje terwijl Teresa royaal rondgaat met de zakken snoep voor de kinderen. Wanneer ik ze zie voetballen met een ‘sokkenbal’(gewone ballen kennen ze niet) dan kan ik het niet laten om mijn Hollandse voetbalkunsten te tonen. Maar na ongeveer 26 panna’s door mijn benen geef ik het op. Ik loop verder het dorp in en ontmoet daar een drietal jongens die onderwijs krijgen. Misschien ligt hier mijn talent. Ik schuif bij ze aan en krijg een Portugese bijbel aangereikt die ik mag voorlezen. Ze knikken dat ik het erg goed doe, maar of dat nou uit beleefdheid is of vanwege mijn goede uitspraak zal ik nooit weten. Inmiddels is de jeugd uit het dorp aangeschoven en ze zingen ons het ABC in het Portugees toe. Wauw, wat een fantastisch dorp is dit. En ja, we zien de grote armoede. Maar ook een volk dat er iets van weet te maken en doorzet!

2 maart
Een soort droom/wens komt uit. Lesgeven in een Afrikaans schooltje. We zijn te gast bij een dorpsschooltje. En ik mag me gaan uitleven. Ik krijg een krijtje in mijn hand gedrukt, maar zo’n ding heb ik echt al enkele jaren niet meer gebruikt. Maar het is meer dan dat ik op andere schooltjes heb gezien. Die waren bord- en schriftloos. Ik heb geen les gepland en besluit om de kinderen maar te leren tellen in het Nederlands. Tjonge, wat een volgzaamheid. Braaf wordt alles nagedreund. Na een poosje draaien we de rollen om en krijg ik de getallen in het Portugees voorgeschoteld.
We oefenen ook nog oor, neus en mond, maar dan zit echt mijn lestijd erop.

We rijden verder om de omgeving te ontdekken. En daar ontmoeten we enkele meisjes. Werkend bij een ‘oom’ . Wonend in armzalige hutjes, vervreemd van ouders en familie. Toekomstloos. Het grijpt aan om stiekem hun verhaal te vernemen (zonder dat ‘oom’ het hoort). We mogen even kijken in hun hutjes. Eén van de meisjes vertelt hoe haar vriendin weg moest. Zwanger geworden, we vragen ons af van wie…
We geven haar wat geld, beseffend dat we zo weinig kunnen doen. Maar ook hier geldt: samen handen vouwen voor Angola. Wij moeten deze kinderen loslaten, in de wetenschap dat Eén hen ziet en helpen zal!

3 maart
Vandaag gaan we terug naar Rosa en haar gezin. Ik merk dat ik haar mis. Uiteraard de kookkunsten van haar, maar vooral het samenzijn. De warmte en liefde van dit gezin.
Voordat we vertrekken merken we ook dat er dankbaar gebruik (lees misbruik) gemaakt wordt van onze vrijgevigheid. De lokale gidsen lichten ons op waar bijstaan. Het blijft opletten. We maken nog kennis met enkele stammen. Ik blijf het vreemd vinden om deze ontblootte vrouwen te zien. Zeker de stam met de ‘modderkoppen’, zoals Teresa het zo mooi omschrijft. Wat voor hen een sieraad is, ziet er voor ons toch wel afschrikwekkend uit.

4 maart
Al vroeg horen we weer de hanen rondom de wijk van de familie Manuel. We raken al gewend aan de Afrikaanse tijden. Aangezien de elektra vaak niet werkt is het ’s avonds op tijd naar bed. En dan is het niet erg om ’s ochtends voor dag en dauw op te staan. Nou ja, dauw; ’t is kurkdroog daar…
Vandaag weer naar Alice. Fijn om haar te zien. Ze is in die paar dagen echt wat opgeknapt. Hoewel ze nog broodmager is laten haar ogen weer wat hoop zien. We hebben van allerlei dingen voor haar kunnen meenemen. Naast extra eten en drinken krijgt ze ook schoolspullen, puzzelboekjes en wat creaspullen en tekenmaterialen. Hopelijk biedt het haar wat afleiding.

We hebben een prachtige ontmoeting deze dag met de chauffeur en zijn gezin. We mogen bij hen op bezoek. Ze zijn trots en onder de indruk dat de Blanka’s hun dorp willen bezoeken. Het maakt me beschaamd. Ik ben dankbaar dat ze willen delen van het weinige wat ze hebben. En weinig is het, zeg maar gerust niets. Een paar golfplaten is hun dak. Onbereikbaar met de auto. Zittend op een boomstronk of op de grond. Maar er is saamhorigheid, en dat voelt goed. Ik voel me warm worden van hun omhelzingen. Ook de kinderen van dit dorp kunnen niet naar school. Er is geen geld. Vandaag leren ze tellen in het Nederlands. Ook Gerrit blijkt een talentvol meester! Half Angola kent inmiddels doei, lekkerrrr en oog in het Hollands. We genieten met en van de kinderen.

’s Middags ontdekken we de straat en het huis waar Teresa opgroeide. We zijn stil en onder de indruk!

5 maart
Het is heerlijk om even los te kunnen laten en een ontspannen dag voor de boeg te hebben. We hopen al vroeg naar het strand te gaan. Dat vroeg betekent in Angola dat je dan rond 2 uur er bent. Maar wel met 20 man in een taxibusje en daarbij vele potten en pannen. Elke cm2 is benut en daar gaan we dan. Volledig ontspannen is dit uitje overigens niet, want Gerrit en ik zijn als enige de zwemkunst machtig. Onze borstcrawl en scholslag wordt nagebootst en we hebben telkens een kind (of volwassene) aan ons hangen die ook graag binnen een middag A en B wil halen. Het water is heerlijk warm (29 graden…) Uit voorzorg hadden we al enkele zwembanden en ballen gehaald. En dat bleek geen overbodige luxe. Geweldig om zo samen te genieten, al voelde ik me wel echt witjes tussen de Angolezen.
De terugweg viel alles onder de 12 in slaap, maar alles boven de 12 bleek over zangtalenten te beschikken. Het was een waar black gospel gebeuren. Gerrit en ik hebben voor hen het Wilhelmus gezongen. Ze waren zo onder de indruk dat we daarna niets meer hoefden te zingen!

6 maart
Hoe hou je dit vol? Hoewel de ruimte waarin we staan donker is, hou ik mijn zonnebril op. Ik wil de tranen die langs mijn wangen lopen niet laten zien. 55 kinderen verzorgt door 1 vrouw. In een ruimte die wij volledig zouden afkeuren. Onveilig en gevaarlijk. We zijn inmiddels belandt in een weeshuis en ontmoetten daar mama Madaleine. We delen pakjes drinken uit en komen erachter dat de kinderen niet zo bekend zijn met rietjes. Maar wat smullen ze van zoiets eenvoudigs als een sapje en een simpel koekje. We mogen nog andere spullen achterlaten, maar beseffen dat het nog zo weinig is wat we kunnen doen. Ik mag de hand van deze vrouw vasthouden en voor haar en deze kinderen bidden. Wat we daar voelden is niet in woorden te beschrijven…. Het is teveel.

7 maart
We besluiten terug te gaan naar het weeshuis. We moeten wel, want door alle emotie ben ik de kleurplaten van de kinderen uit groep 7/8 van de School met de Bijbel af te geven aan de kinderen. Uit de verte zien de kinderen ons weer aankomen. We hebben muskietennetten, speelgoed, voor alle kinderen kleurpotloden en schriften meegenomen. En voldoende voedsel en melk voor de komende weken. Want ons hart brak bijna, toen gisteren één van de meisjes vertelde: ‘ik heb zo’n honger’…
Het kost moeite om afscheid te nemen. We zullen ze niet vergeten! Met de belofte dat we terugkomen en de handen samen zullen doen, ook voor dit deel van Angola, laten we los.

8 maart
We zijn geland op Schiphol. Terug op vertrouwde, overigens koude, bodem! We hebben ons vooraf afgevraagd wat onze bestemming, doel zou worden tijdens deze reis. We zijn geleid naar plekken die we vooraf niet hadden bedacht. Teveel om in een verslag te omschrijven. Angola meets Oene, Oene meets Angola. Een taak ligt er op ons te wachten!