Alice

15 jaar mocht je worden…

Al jong verloor je je moeder. TBC werd haar fataal. Je leefde bij je oma die al eerder 3 kinderen naar het graf moest brengen. Wat was je dapper, maar zo broodmager toen we je mochten ontmoeten. We hielden elkaar vast. Ik voelde je broze botten en hoorde je benauwde hoest. De dag dat we elkaar voor het eerst zagen vergeet ik nooit weer. Ik heb mijn zonnebril opgehouden om mijn tranen te verbergen. Wat was je ziek. De TBC hield ook jou in haar greep. Niemand die je hielp. Die dag had je nog niets gegeten, zoals zovele dagen. Gewoon omdat het er niet was…

De straat voor je huis mocht je niet op. Verstoten door de buurt. Ach, ik begrijp ze ook wel. Hun leven bestaat ook uit de angst om het volgende slachtoffer te worden van deze verschrikkelijke ziekte.

Samen baden we. Je noemde ons papa en mama. Trots was je op je ‘nieuwe ouders’ uit Holland. Het gaf je weer rechten op de straat. Het ging beter. Dankzij vers voedsel en medicijnen die we konden geven via Rosa. Trouw zocht ze je op. We hielden contact.

Vijf maanden later kwam er een eind aan je leven. Malaria werd je fataal. Lieve dochter uit Angola, we zullen je nooit vergeten. We zullen voor je oma zorgen, dat beloven we…

 Tot ziens in de hemel!

 

%d bloggers liken dit: